A neve caía sobre a Reserva de Bitter Creek havia horas, cobrindo as trilhas acidentadas do norte da Mátra com um manto branco e sem fim.
Καθώς η Rolls-Royce σταμάτησε μπροστά στον γυάλινο χώρο με θέα στον Ειρηνικό, ο Brandon Carter στεκόταν αγέρωχος μέσα στο κομψό, σχεδιασμένο κοστούμι του
Νομίζαμε πως ο γέρος δεν θα άντεχε τη νύχτα. Η αναπνοή του ήταν αδύναμη, ο βήχας τον παρέλυε και τα χείλη του είχαν ξεραθεί από τον πυρετό.
Όταν είδα εκείνο το χαμένο αγόρι στο αεροδρόμιο, δεν μπορούσα απλώς να μείνω καθισμένος. Ήταν πανικοβλημένος, κρατούσε το σακίδιο του σφιχτά, σαν να ήταν
Εκείνη την ημέρα, όλα φαινόντουσαν σαν να είχαν ξεπηδήσει από τις πιο τρυφερές σελίδες ενός παραμυθιού. Ο αέρας μέσα στο εστιατόριο ήταν γεμάτος με το
Βρισκόταν κάτω από το πίσω κάθισμα, πολύ πίσω, σε μια γωνία που κανείς δεν κοιτάει συνήθως. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν απλώς ένα ξεραμένο φυτό – λευκωπό
**Μεταφρασμένο και ξαναγραμμένο κείμενο στα ελληνικά:** Με το χάραμα, το δάσος ήταν σκεπασμένο με ένα απαλό πέπλο ομίχλης, καθώς ο Λάζλο, ένας μοναχικός
**Ανοιχτά με Καρδιά** Ήταν αρχές Μαΐου και τα πρωινά άρχισαν να καταφτάνουν σαν ντροπαλοί επισκέπτες — ήσυχα, ευωδιαστά και γεμάτα υποσχέσεις.
Ήταν ένα δροσερό φθινοπωρινό πρωινό όταν ο Ίθαν Μπλέικ, ένας δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας στον τομέα της τεχνολογίας, κατέβηκε από το κομψό μαύρο
Η μέρα του Μιτροφάν Πετρόβιτς έλαμπε σαν τον ήλιο στο ζενίθ — ήταν η μέρα του θριάμβου του, η μέρα που, δυνατός, πλούσιος, με επιρροή και εξουσία, γινόταν ξανά σύζυγος.