Βρισκόταν κάτω από το πίσω κάθισμα, πολύ πίσω, σε μια γωνία που κανείς δεν κοιτάει συνήθως.
Στην αρχή νόμιζα πως ήταν απλώς ένα ξεραμένο φυτό – λευκωπό, αφράτο, σαν να το είχαν ξεριζώσει από το χώμα και το είχαν ξεχάσει εκεί.
Σκέφτηκα: «Ίσως κάποιος άφησε κάτι οργανικό που απλώς ξεράθηκε;»
Αλλά όταν το κοίταξα πιο προσεκτικά, με έπιασε ένα σφίξιμο στο στομάχι.
Το «φυτό» δεν έμοιαζε νεκρό. Έμοιαζε να μεγαλώνει.
Είχε μια καμπυλωτή μορφή, σαν το ίχνος ενός ερποντος πλάσματος, και η επιφάνειά του ήταν καλυμμένη με παράξενες προεξοχές ή κρυστάλλους, που έμοιαζαν με κοράλλια ή δόντια.
Η αλήθεια ήταν ακόμη πιο ανησυχητική.
Ήταν αλατική κρυστάλλωση.
Προφανώς κάποια μπαταρία είχε διαρρεύσει εκεί κοντά – ή ακόμα χειρότερα, κάποια χημική ουσία από ένα ξεχασμένο σπρέι κάτω από το κάθισμα.
Το αλάτι είχε αρχίσει σχεδόν να «σέρνεται» προς τα έξω, αντιδρώντας με το πλαστικό, το μέταλλο και την ταπετσαρία.
Αυτό που φαινόταν ακίνδυνο, ήταν στην πραγματικότητα ένδειξη διάβρωσης και τοξικής αντίδρασης.
Και τώρα φανταστείτε:
Πόσο καιρό αναπτυσσόταν αυτό χωρίς να το προσέξει κανείς;
Και τι θα γινόταν… αν το είχα εισπνεύσει από πολύ κοντά;
