Ένας ξένος έφερνε κάθε μέρα λουλούδια σε μια άρρωστη γιαγιά που της είχαν απομείνει μόλις λίγες εβδομάδες ζωής· μια μέρα αποφάσισα να μάθω γιατί το έκανε αυτό και η απάντησή του με συγκλόνισε.
Δουλεύω ως νοσηλεύτρια σε νοσοκομείο εδώ και δέκα χρόνια και έχω δει πολλά, όμως αυτό το ζευγάρι δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Είχαμε μια γιαγιά εβδομήντα χρονών. Οι γιατροί δεν της έδιναν καμία ελπίδα – το πολύ έναν μήνα ζωής, ίσως και λιγότερο.
Κι όμως, εκείνη κρατιόταν, πάντα με ένα χαμόγελο, με αστεία, με γλυκά που πρόσφερε σε εμάς και με λόγια παρηγοριάς για τους άλλους ασθενείς.
Το πιο παράξενο ήταν ότι κάθε μέρα την επισκεπτόταν ένας άντρας στην ηλικία της, κρατώντας μια αγκαλιά λουλούδια.
Πάντα διαφορετικά: τριαντάφυλλα, μαργαρίτες, τουλίπες. Και μόλις τα έβλεπε η γιαγιά, φωτιζόταν σαν μικρό κορίτσι· τα έπαιρνε προσεκτικά, τον ευχαριστούσε με συγκίνηση και χαμογελούσε πλατιά.
Παρατήρησα ότι ποτέ δεν καθόταν πολλή ώρα. Άφηνε το μπουκέτο, έλεγε μερικές ζεστές κουβέντες και έφευγε. Κάποια στιγμή δεν άντεξα και τον ρώτησα:
— Πείτε μου, γιατί φέρνετε λουλούδια κάθε μέρα; Ξέρουμε ότι δεν είστε ο σύζυγός της.
Ο άντρας αναστέναξε βαθιά και τα μάτια του γέμισαν δάκρυα:
— Έχετε δίκιο. Έχω γυναίκα, δεν είμαι ο άντρας της. Όμως είμαι υποχρεωμένος να το κάνω.
— Γιατί; — ρώτησα με απορία.
Κι εκείνος μου διηγήθηκε μια ιστορία που μου έκοψε την ανάσα.
Ήταν παλιός φίλος του άντρα της. Ο σύζυγός της βρισκόταν σε άλλο νοσοκομείο, κατάκοιτος, ανήμπορος να σηκωθεί.
Μα σε όλη του τη ζωή της χάριζε λουλούδια — χωρίς λόγο, απλώς για να τη βλέπει να χαμογελά. Ήξερε πόσο τα αγαπούσε και πάντα της έλεγε πως το χαμόγελό της ήταν το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο.
Τώρα που ο ίδιος δεν μπορούσε πια, ζήτησε από τον φίλο του να συνεχίσει εκείνος την αποστολή. Και εκείνος, πιστός στην υπόσχεση, έφερνε κάθε μέρα ένα καινούριο μπουκέτο.
Όταν άκουσα την ιστορία, η καρδιά μου σκίστηκε από πόνο και θαυμασμό.
Είπα τα πάντα στον διευθυντή του νοσοκομείου, και σύντομα καταφέραμε να μεταφέρουμε τον σύζυγο της γυναίκας κοντά της, στο δικό μας νοσοκομείο. Τους έβαλαν στο ίδιο δωμάτιο.
Από τότε ήταν ξανά μαζί, πιασμένοι χέρι-χέρι, να χαμογελούν ο ένας στον άλλον. Ο φίλος δεν χρειαζόταν πια να φέρνει λουλούδια — ο ίδιος ο σύζυγος έβλεπε πάλι το χαμόγελό της.
Δυστυχώς, η γιαγιά δεν άντεξε πολύ. Όμως οι τελευταίες της μέρες ήταν γεμάτες αγάπη, φροντίδα και αφοσίωση — δυνατότερα κι από την ασθένεια και τον χρόνο.
Αυτή η ιστορία θα μείνει για πάντα στη μνήμη μου ως απόδειξη ότι η αληθινή αγάπη υπάρχει.
