Ήθελα μόνο να πεταχτώ γρήγορα στο σούπερ μάρκετ – τίποτα το ιδιαίτερο. Λίγο ψωμί, γάλα, ίσως και κάτι γλυκό.
Όπως πάντα, περπατούσα στους διαδρόμους, άκουγα το τρίξιμο των ροδών του καροτσιού, τις ψιθυριστές κουβέντες για προσφορές. Όλα φυσιολογικά.
Μέχρι που έφτασα στα είδη οικιακής χρήσης.
Εκεί, ανάμεσα σε κούτες και λαμπτήρες, καθόταν ένας σκύλος. Απλά έτσι. Ήσυχος, σαν να ανήκε εκεί.
Το λουρί του ήταν πεσμένο στο πάτωμα, κανένας άνθρωπος γύρω. Ούτε αφεντικό, ούτε κίνηση, ούτε κάποιο στοιχείο.
Περίμενα. Ίσως σε λίγο να εμφανιστεί κάποιος, να φωνάξει το σκυλί του. Μα τίποτα δεν συνέβη.
Ο σκύλος με κοιτούσε ήρεμα. Χωρίς να τρέμει. Χωρίς να κλαψουρίζει. Μόνο μ’ εκείνα τα πιστά μάτια.
Περίμενε. Και αυτό μου ράγισε σχεδόν την καρδιά.
Ρώτησα στο κατάστημα – κανείς δεν ήξερε από πού είχε έρθει. Κανείς δεν τον είχε δει πριν.
Σκέφτηκα σοβαρά να τον πάρω μαζί μου. Δεν μπορείς να αφήνεις έτσι ένα ζώο. Ήδη τον φανταζόμουν στο σπίτι μου – το μέρος του, το φαγητό του, την ησυχία του.
Τότε πλησίασε ο διευθυντής του καταστήματος και μου είπε χαμηλόφωνα:
«Αυτός είναι ο Ρίτσι. Ο ιδιοκτήτης του… κατέρρευσε εδώ μέσα. Ήρθε αμέσως ασθενοφόρο.
Τώρα είναι στο νοσοκομείο.
Αλλά ο Ρίτσι… έμεινε απλά εδώ. Ήταν πάντα μαζί του. Πάντα.
Κι όταν έβγαλαν τον άνθρωπο με το φορείο, άφησε το λουρί – και αυτό ήταν όλο.
Από τότε δεν έχει κουνηθεί καθόλου.»
Ένιωσα ένα σφίξιμο μέσα μου.
Ο σκύλος είχε απλώς… μείνει. Επειδή ο άνθρωπός του είχε χαθεί. Δεν το καταλάβαινε. Μα περίμενε. Ώρες ολόκληρες.
Πόσοι άνθρωποι άραγε είχαν περάσει δίπλα του; Πόσοι τον είχαν αγνοήσει;
Μα ο Ρίτσι… έμεινε.
Πρότεινα στον διευθυντή να τον φιλοξενήσω ώσπου να γυρίσει το αφεντικό του. Άφησα το τηλέφωνό μου.
Αν ήταν όλοι οι άνθρωποι τόσο πιστοί όσο αυτός ο σκύλος…
