«Λένα, θα πρέπει να σε απολύσουμε».
Ο Γκενάντι πρόφερε αυτά τα λόγια με εκείνη την ψεύτικη, πατρική γλυκύτητα που χρησιμοποιούσε κάθε φορά που ετοίμαζε μια βρώμικη κίνηση.
Ανασηκώθηκε στην τεράστια πολυθρόνα του, τα δάχτυλα πλεγμένα πάνω στην κοιλιά του.
«Αποφασίσαμε ότι η εταιρεία χρειάζεται ένα νέο πρόσωπο. Νέα ενέργεια. Καταλαβαίνεις;»
Τον κοίταξα∙ το προσεκτικά ξυρισμένο πρόσωπό του, τη χρυσοπληρωμένη γραβάτα που εγώ η ίδια τον είχα βοηθήσει να διαλέξει για τη γιορτή της εταιρείας.
Καταλαβαίνω; Ω, ναι. Καταλάβαινα ότι οι επενδυτές άρχισαν να μιλούν για ανεξάρτητο έλεγχο και εκείνος έπρεπε επειγόντως να ξεφορτωθεί το μοναδικό άτομο που είχε συνολική εικόνα. Εμένα.
«Καταλαβαίνω», απάντησα ουδέτερα. «Νέα ενέργεια… Εννοείς την Κάτια, τη ρεσεψιονίστ που μπερδεύει το χρέος με την πίστωση, αλλά είναι εικοσιδυό και γελάει με όλα τα αστεία σου;»
Συνοφρυώθηκε ελαφρά.
«Δεν είναι θέμα ηλικίας, Λένα. Απλώς… η προσέγγισή σου είναι λίγο παλιομοδίτικη. Έχουμε κολλήσει. Χρειαζόμαστε ένα άλμα προς τα εμπρός».
Ένα «άλμα». Έξι μήνες το επαναλάμβανε. Κι εγώ ήμουν που είχα χτίσει αυτήν την εταιρεία μαζί του απ’ το μηδέν, όταν μοιραζόμασταν ένα μικρό γραφείο με ξεφλουδισμένους τοίχους.
Τώρα που το γραφείο έλαμπε από χλιδή, προφανώς δεν ταίριαζα πια στο ντεκόρ.
«Πολύ καλά», είπα σηκώνοντας αργά το σώμα μου, νιώθοντας μια απόλυτη ηρεμία. «Πότε πρέπει να αδειάσω το γραφείο μου;»
Η ψυχραιμία μου τον αποσυντόνισε φανερά. Περίμενε δάκρυα, παρακάλια, σκάνδαλο. Ό,τι θα τον έκανε να νιώσει νικητής και μεγαλόψυχος.
«Μπορείς και σήμερα. Χωρίς βιασύνη. Το τμήμα προσωπικού θα ετοιμάσει τα χαρτιά. Αποζημίωση, όλα όπως πρέπει».
Έγνεψα και προχώρησα προς την πόρτα. Με το χέρι στο πόμολο γύρισα.
«Ξέρεις, Γκεν, έχεις δίκιο. Η εταιρεία όντως χρειάζεται ένα άλμα. Και υποθέτω ότι θα της το δώσω εγώ».
Δεν κατάλαβε. Μου χαμογέλασε συγκαταβατικά.
Στον ανοιχτό χώρο, όπου δούλευαν δεκαπέντε άτομα, η ατμόσφαιρα ήταν βαριά. Όλοι ήξεραν.
Οι κοπέλες χαμήλωσαν το βλέμμα με ντροπή. Στο γραφείο μου με περίμενε ήδη ένα χάρτινο κουτί. Αποτελεσματικό.
Άρχισα να μαζεύω τα πράγματά μου: φωτογραφίες των παιδιών, την αγαπημένη μου κούπα, στοίβες επαγγελματικών περιοδικών.
Στον πάτο έβαλα ένα μικρό μπουκέτο με κρινάκια που μου είχε χαρίσει ο γιος μου την προηγούμενη μέρα — «για να χαρείς λίγο».
Ύστερα έβγαλα από την τσάντα αυτό που είχα ετοιμάσει: δώδεκα κόκκινα τριαντάφυλλα — ένα για κάθε υπάλληλο που με συνόδευσε όλα αυτά τα χρόνια — και έναν μεγάλο μαύρο φάκελο δεμένο με κορδόνια.
Πέρασα από τα γραφεία, δίνοντας σε όλους από ένα τριαντάφυλλο.
Είπα απλές λέξεις, ευχαριστίες. Κάποιοι με αγκάλιασαν, άλλοι δάκρυσαν. Έμοιαζε με αποχαιρετισμό σε οικογένεια.
Όταν επέστρεψα στο γραφείο, είχε μείνει μόνο ο φάκελος. Τον πήρα και κατευθύνθηκα ξανά στο γραφείο του Γκενάντι.
Η πόρτα μισάνοιχτη. Μιλούσε στο τηλέφωνο, γελώντας:
«Ναι, η παλιά φρουρά φεύγει… Ώρα για πρόοδο…»
Δεν χτύπησα. Μπήκα, πλησίασα και άφησα τον φάκελο πάνω στα χαρτιά του.
Με κοίταξε ξαφνιασμένος, το χέρι του στο ακουστικό.
«Κι αυτό;»
«Το αποχαιρετιστήριο δώρο μου, Γκεν. Αντί για λουλούδια. Εδώ είναι όλα σου τα ‘άλματα’ των τελευταίων δύο χρόνων.
Με νούμερα, τιμολόγια και ημερομηνίες. Θα σου φανεί ενδιαφέρον να τα μελετήσεις προσεκτικά. Ιδίως το κεφάλαιο με τις ‘ευέλικτες μεθοδολογίες’ μεταφοράς χρημάτων».
Γύρισα κι έφυγα, νιώθοντας το βλέμμα του πότε στον φάκελο, πότε στην πλάτη μου.
Φώναξε κάτι στο τηλέφωνο και το έκλεισε. Δεν γύρισα πίσω.
Πέρασα τον ανοιχτό χώρο με το άδειο κουτί. Όλα τα βλέμματα καρφωμένα πάνω μου.
Στα μάτια τους διάβαζα φόβο, αλλά και μια κρυφή θαυμασμό. Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο πάνω σε κάθε γραφείο — σαν πεδίο με παπαρούνες μετά τη μάχη.
\[…]
(Η ιστορία συνεχίζεται με την ίδια ένταση: το τηλεφώνημα του πανικόβλητου Γκενάντι, η τελική αντιπαράθεση στη γενική συνέλευση, η πτώση του και η νέα αρχή της Λένας με τους δικούς της ανθρώπους.
Εκείνη δεν απολύθηκε λόγω ηλικίας. Απολύθηκε γιατί ήταν ο καθρέφτης όπου εκείνος έβλεπε την ανικανότητα και την απληστία του.
Και ξέχασε πως τα σπασμένα κομμάτια ενός καθρέφτη κόβουν πολύ πιο βαθιά.)
